Εργαστήρι μανιταρογνωσίας

   Την Παρασκευή και το Σάββατο που πέρασαν είχαμε την τύχη να φιλοξενούμε στη πόλη μας τον φυσιοδίφη με ειδίκευση στα μανιτάρια Γιώργο Κωνσταντινίδη, που παρουσίασε στο Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Καρπενησίου, τα θέματα της μανιταροφιλίας και μανιταρογνωσιάς στην Ελλάδα σήμερα.

    Το να αναφερθώ στον εισηγητή νομίζω πως είναι περιττό, διότι η δράση του είναι τέτοια που τον έχει καταστήσει αναγνωρίσιμο ακόμα και σε ανθρώπους που δεν ασχολούνται με το αντικείμενο των μανιταριών, αλλά και διότι άλλοι αρμοδιότεροι εμού έχουν αναφερθεί στην εντυπωσιακή του διαδρομή. Το στοιχείο που κατά την γνώμη μου είναι το σημαντικότερο για τον άνθρωπο αυτό, είναι πως η ''τρέλα του'' για τους μύκητες, έχει αλλάξει τελείως τη φυσιογνωμία και την αναγνωρισιμότητα  της ιδιαίτερης πατρίδας του, ανοίγοντας πρωτοπόρα, περιβαλλοντικούς και οικονομικούς  δρόμους  σε ανθρώπους που καμία σχέση δεν είχαν με τα θέματα αυτά και έδωσε διεξόδους απασχόλησης σε μια ολόκληρη κοινωνία. Η αναγνώριση που προφανώς του έτυχε, είμαι σχεδόν σίγουρος, αν και πολύ λίγο τον γνώρισα, πως είναι υποδεέστερη της ικανοποίησης που ο ίδιος νιώθει για τη θεαματική μεταστροφή του κοινωνικού κλήματος στη περιοχή του,  την πόλη των μανιταριών τα Γρεβενά.

    Το πρωί του Σαββάτου όλοι οι ασχολούμενοι με το θέμα πήγαμε στο δάσος του Αγίου Νικολάου, στην περιοχή της Αγίας Παρασκευής, για να ψάξουμε για μανιτάρια, τα οποία στη συνέχεια θα αναγνώριζε ο Γιώργος Κωνσταντινίδης και θα έδινε τις απαραίτητες οδηγίες περί εδωδιμότητας, χαρακτηριστικών, σπανιότητας κλπ. Ένα υπαίθριο σχολείο, μέσα σε ένα απαράμιλλο περιβάλλον. Η παρουσίες των  συμπολιτών μας απρόσμενα πολλές. Πίστευα πως αρκετά λιγότεροι Καρπενησιώτες ασχολούνται με τη μανιταροσυλλογή. Είδα παρόντες ανθρώπους κάθε ηλικίας με τα καλαθάκια τους ανά χείρας και το σπουδαιότερο, με γνώσεις αναγνώρισης των ειδών, με άποψη περί των γεύσεων, με προτιμήσεις περί των βιοτόπων και των ενδιαιτημάτων. Μια ενθαρρυντική διαπίστωση για το προσεχές μέλλον.
    Αρκετό καιρό τώρα, έχει ωριμάσει ανάμεσα στους μανιταρόφιλους και μανιταροσυλλέκτες της Ευρυτανίας η ιδέα της δημιουργίας ενός φορέα που θα προωθεί τα κοινά ενδιαφέροντα τους. Η ακρόαση των λεχθέντων από τον Κωνσταντινίδη, επέτεινε το κλίμα αυτό και πλέον είναι κοινό αίτημα η δημιουργία ενός συλλόγου μανιταρόφιλων στη περιοχή. Ας αναπτύξουμε λοιπόν όλοι από κοινού το μέλλον των ενδιαφερόντων μας.

Ένα ταξίδι στο Προυσό το 1933

                                        


Ο Ελληνοαμερικάνος Χρήστος Γ. Σακελλάρης κατέγραψε σε ταινία τα μέρη που επεσκέφθη κατά την διάρκεια ταξιδιού του στην Ελλάδα το 1933.
Έτσι αποτύπωσε και σκηνές από την ευρύτερη περιοχή του Προυσού, όπως τοπία από τον τότε δρόμο  από Αγρίνιο προς Προυσό. Στο διάσελο απέναντι του μοναστηριού έλαβε σκηνές που δείχνουν τα παλιά μονοπάτια, προτού ανοιχτούν οι σύγχρονοι δρόμοι, καθώς και την προσέλευση των προσκυνητών.
Τέλος ''τράβηξε'' και το γλέντι που πραγματοποιήθηκε σε κάποιο παρακείμενο του μοναστηριού χώρο.
 Το video αυτό είναι τμήμα ταινίας με τίτλο ''Agrinion, Thermos, Selpsa, Prousso and Perista'' που έχει αναρτηθεί στο: http://aristotelis-foa.blogspot.gr/p/blog-page_6362.html και σε copyright by George C. Sakellaris.
 Έχει δε αρκετό ενδιαφέρον και όλη η ταινία που δείχνει χωριά της περιοχής και έθιμα όπως γάμο, αλώνισμα κλπ. και είναι χωρίς ήχο.  

Καθαρίζοντας τα μονοπάτια του Καλεσμένου

Στο Καλεσμένο αποφάσισαν οι ντόπιοι να καθαρίσουν τα μονοπάτια του χωριού, για να μπορούν πρώτα οι ίδιοι και στη συνέχεια οι επισκέπτες, να περπατάνε ανάμεσα στους διάσπαρτους μαχαλάδες τους.

 Ο καθαρισμός έγινε σε τρεις μέρες, από κατοίκους του χωριού και ντόπιους και για αρχή καθαρίστηκαν δύο μονοπάτια. Το ένα συνδέει το Καλεσμένο με το Μοναστηράκι και το δεύτερο είναι παρακλάδι του πρώτου προς μία απ τις γειτονιές του χωριού.

 Αρχικά έγινε καθαρισμός των κλαδιών που εμπόδιζαν την διάβαση και σχετικό καθάρισμα του μονοπατιού από πέτρες, κλαδιά και φύλλα. Στη συνέχεια θα γίνει καταγραφή της διαδρομής για GPS  και σηματοδότηση.

 Το μονοπάτι περνάει από ιδιαίτερα όμορφα κομμάτια και διέρχεται το Καλεσμενιώτικο ρέμα από μια τσιμεντένια γέφυρα δίπλα σ' ένα νερόμυλο.

Στις δύο ημέρες που βοήθησα στο καθάρισμα είχα να κάνω με ευχάριστους και φιλόξενους ανθρώπους, όλους εθελοντές και πρώτους στα πειράγματα και στο χιούμορ.
-
Ερχόμενος σε επαφή με τους κατοίκους ενός χωριού μπαίνεις χωρίς να το καταλάβεις στον μικρόκοσμο της τοπικής κοινωνίας και αντιλαμβάνεσαι πόσο επιδερμικά έλεγες ότι γνωρίζεις αυτό το μέρος.
Αν δεν ακούσεις τις ιστορίες απ τα παλιά, αν δεν γίνει αναφορά για τους ''ήρωες'' της βιοπάλης και τους ξενιτεμένους ευεργέτες, αν δεν μπεις μέσα στο τοπίο και δεν δεις με τα μάτια σου τα μέρη όπου διαδραματίστηκαν οι ιστορίες που ακούς, τότε δεν θα μπορείς να πεις ότι ξέρεις αυτόν τον τόπο. 

Η Εθνική Ελλάδος μπάσκετ στο Καρπενήσι

Οικολογική ομάδα Καρπενησίου

Μετά από αρκετά χρόνια απραξίας , νέοι άνθρωποι με οράματα και όρεξη για δουλειά , αποφάσισαν να ανασυστήσουν την Οικολογική ομάδα .
Πάνω σε νέες βάσεις , με διαφορετική από την παλιά οργάνωση , με επαναπροσδιορισμό στόχων και με την αμέριστη στην αρχή βοήθεια των παλιών μελών , ελπίζω να δημιουργηθεί ένας πόλος πολιτισμού , ιδεών , ανεξάρτητης παρέμβασης και εθελοντισμού , που τόσο ανάγκη έχει η τοπική μας κοινωνία .

Πολλοί σήμερα , αναπολώντας τα παλιά , μας λένε πόσο τους λείπουν οι εκδηλώσεις της ομάδας ή ότι χάθηκε η ανεξάρτητη φωνή της . Η πρωτοβουλία λοιπόν που ξεκίνησε σήμερα , έρχεται να καλύψει αυτό το κενό . Πιστεύω βέβαια , όλοι αυτοί που νοσταλγούσαν τα παλιά ή εντοπίζουν το σημερινό κενό , να συμπαρασταθούν και να βοηθήσουν τα παιδιά στο νέο τους τόλμημα . Γιατί περί τολμήματος πρόκειται .
Η κατάσταση που σήμερα επικρατεί σε όλες δυστυχώς τις επαρχιακές μικρο-κοινωνίες είναι αποκαρδιωτική . Απαξία , ωχαδερφισμός , τεμπελιά , κομματισμός . Αν κάποιος κάνει το '' λάθος '' να ορθώσει ανάστημα , να ασχοληθεί με κάτι θετικό , να καταγγείλει , να δουλέψει για το σύνολο , στην καλύτερη των περιπτώσεων θα χλευαστεί και στη χειρότερη θα διαβληθεί και θα λοιδορειθεί .
Όλα αυτά βέβαια δεν ισχύουν αν ασχοληθείς με τα κόμματα , τις νεολαίες και τα συνδικάτα . Εκεί που η '' προσφορά '' θεωρείται επένδυση για το μέλλον και η αρπαχτή μαγκιά .

Η ελπιδοφόρα σημερινή συνάντηση για την ανασύσταση της Οικολογικής ομάδας πιστεύω ότι θα αποτελέσει τομή για τα κοινά της εποχής μας και αν τα μέλη της εργαστούν με όραμα και θάρρος , τότε πολλά θα αλλάξουν προς το καλύτερο στο Καρπενήσι .

Άγιος Νικόλαος Ευρυτανίας - Ένας υπέροχος μανιταρότοπος

Το μικτό δάσος έλατου και καστανιάς του Αγίου Νικολάου ή Λάσπης είναι ένας απέραντος μανιταρότοπος . Τη περίοδο αυτή , που οι τελευταίες λιακάδες του Φθινοπώρου ζεσταίνουν το υγρό από τις βροχές χώμα του δάσους , η ποικιλία μανιταριών που βρίσκει ο επισκέπτης είναι τεράστια . Προσωπικά τα μόνα είδη που γνωρίζω ( με τη βοήθεια της φίλης Ευγενίας ) και μαζεύω είναι το Lactarius Solmonicolor για τώρα και το morchella conica την Άνοιξη .
Έχω επίσης αναγνωρίσει σ' αυτή την περιοχή : Amanita muscaria , Amanita pantherina , Boletus queletii , Ramaria botrytis , Ramaria pallida , Lycoperdon caudatum .
Τα είδη όμως που δεν έχω αναγνωρίσει είναι πολλά και εντυπωσιακά .
Εκτός όμως από το πλήθος των μανιταριών , είναι και το εντυπωσιακό δάσος εκείνο το στοιχείο που με τραβάει να πηγαίνω συνέχεια και να ανακαλύπτω κρυμμένες γωνιές του .
Το Φθινόπωρο σε δάσος με πλατύφυλλα , είναι μία χρωματική συμφωνία με όλες τις αποχρώσεις , από το βαθύ πράσινο του έλατου μέχρι το σχεδόν διάφανο κίτρινο της αγριοκορομηλιάς και από το εντυπωσιακό άλικο της φτέρης μέχρι το σκούρο καφέ των πεσμένων φύλλων της καστανιάς .
Μυρωδιές από το φρεσκοβρεγμένο χώμα , από τα μανιτάρια , από το σιτεμένο χούμο , από τα βότανα .
... Χρώματα κι αρώματα .

Γεφύρι στο Βουτύρο

Κυριακή 8/3/2009 και αποφάσισα επιτέλους να ασχοληθώ με την πληροφορία που είχα για το γεφυράκι στο Βουτύρο . Η μέρα είναι καλή , τα νερά πολλά και τα κλαδιά χωρίς φύλλα ώστε να εντοπίζεται εύκολα και να φωτογραφείτε το γεφυράκι . Όλα καλά αλλά... γεφύρι δεν υπήρχε !
Για να το γράψω σωστά , υπήρχε αλλά δεν ήταν ούτε πέτρινο , ούτε τοξωτό . Πάντως η βόλτα ήταν καλή . Το τοπίο υπέροχο , η ησυχία απόλυτη , η φύση στο ξύπνημά της .
Όμως ο τόπος άδειος από ανθρώπους , οι ξερολιθιές πεσμένες και τα όποια καρποφόρα δέντρα ακλάδευτα και παρατημένα . Αλλά τα σκουπίδια παντού !! Πως γίνεται να μην υπάρχουν άνθρωποι και τα ρεματάκια να είναι γεμάτα μπάζα και πλαστικά; Πως γίνεται να είναι παρατημένα τα περισσότερα σπίτια και το ποτάμι να βρίθει από συσκευασίες οικοδομικών υλικών; Η απάντηση μάλλον είναι αυτονόητη . Οι λίγοι κάτοικοι πετάνε ότι δεν χρειάζονται όπου νάνε αρκεί να μην τους δει κανείς εκείνη τη στιγμή. Δεν βαριέσαι άμα τα πάρει το ρέμα ....